Zeester met balinese koffie

Om Sidemen te verlaten gaan we op zoek naar een chauffeur met een goede prijs. Een paar WhatsApp berichtjes later hebben we er eentje gevonden. Hij maakt graag ook reclame voor zijn vrouw die massages geeft. Leentje heeft daar wel zin in en legt er één vast in de namiddag. Een traditionele balinese massage is vergelijkbaar met een ontspannende massage bij ons, maar met meer druk door de duimen en vingerkootjes te gebruiken (soms dus ook wel even op de tanden bijten 😆). Dit geeft een zalig gevoel achteraf.

Vóór die ontspanning, eerst een beetje inspanning. We wandelen richting een tempel met onderweg weer mooie zichten over de rijstvelden. De tempel is - zoals zo vaak hier - half onder constructie, maar wel mooi. 

Op de terugweg zoeken we een leuke lunchplek. We passeren een aantal warungs (lokale kleine restaurantjes door een familie uitgebaat). Een vrouw lacht ons vriendelijk toe en dit overtuigt ons om daar te gaan eten. Wat een goede keuze! Ze maakt reclame voor haar familierecept 'ayam beruk', dit blijkt een heerlijke salade van kip te zijn.

De volgende ochtend verlaten we deze mooie plaats. De rijstvelden zijn echt prachtig, maar we hebben ook gezien hoe hard het leven is voor de rijstboeren. Tot de knieën in de modder, kromme rug, gras oogsten op de knieën met de sikkel en zakken vol gras dragen bovenop het hoofd. Zoals we al zeiden: respect voor de witte korrels.

Op naar de kust, we komen aan in Amed, dé snorkelplek in Bali. Onze guesthouse ligt rechtstreeks aan het strand waar er gesnorkeld wordt. 

Na de lunch kunnen we dan eindelijk dat snorkelmasker uit de rugzak halen. Voor Leentje de eerste keer in de zee. We zien supermooie vissen in alle kleuren, blauwe zeesterren en andere zeewezens. Hieronder een aantal foto's die we niet zelf hebben genomen om een beeld te geven:

De volgende dag hebben we een snorkeltour gepland die ons naar andere plekken zal brengen. Zo gaan we naar andere stranden en naar een Japans scheepswrak. Deze keer lopen we niet vanaf het strand de zee in, maar springen we van de boot de open zee in. Die zee is best actief en geeft nogal sterke golven. Dit maakt het best spannend en vermoeiend. Ineens... ziet Leentje een zeeschildpad. Ze vergeet de golven en geniet van dit mooie dier en blijft het volgen tot het de diepte in gaat. Bart is helaas net te laat om het te zien.

Die namiddag is de enige optie: platte rust en aftersun. Blijkbaar toch nog niet goed genoeg ingesmeerd. 

We bekijken die avond een Netflix documentaire over de koralen 'Chasing choral', een aanrader als je meer wil weten over de invloed van de klimaatopwarming op het oceaanleven. We zien inderdaad dat van het koraalrif aan ons strand ook weinig nog levend over blijft. Dat doet een mens wel even stilstaan.

Onze laatste dag in Amed kan als volgt samengevat worden:

- ligstoel op het strand

- laatste deel van de Zeven Zussen beëindigen (Leentje)

- snorkelen

- eten

- budget bekijken (na een maand worden we best blij van ons hoofd nog eens te gebruiken 😆 lees: Excel invullen 🔢📈)

- plannen maken en slaapplaatsen zoeken voor de komende dagen

Helemaal uitgerust van alle indrukken vertrekken we de volgende ochtend naar Kintamani, het dorp vanwaar alle toeristen de vulkaan mount Batur beklimmen. We worden verwelkomd met een warm drankje en gebakken banaan 🍌 😋 door een super vriendelijke gastvrouw. 

Een lokale lunch en een korte wandeling toont het leven in dit dorp. Het toerisme is hier ver weg, één van onze doelen op deze reis om daarin te vertoeven! We zien vele kinderen onderweg van en naar school op scooters in hun uniform. Er lijken hier al vanaf hun 12 met een scooter te rijden 🤔😃.

Binnenkort vertellen we meer over de tocht op de vulkaan, tot snel!

PS: Bart drinkt hier balinese koffie, hierbij zakt de koffiedras naar de bodem van je tas. Volgens Bart niet zo goed als espresso.