We zijn vertrokken!

Donderdag 20 juli 4 uur, opstaan!

Taxidienst Nicole brengt ons erg vlot naar Zaventem en door de online check-in en snelle security zitten we snel aan ons ontbijt. Eerst 6 en dan 7,5 uur vliegen voor de boeg, dus wandelen we eerst nog wat rond. 

Vliegen met Qatar kunnen we wel zeker aanraden: best veel ruimte (voor zover dat kan in een vliegtuig), heerlijk eten en vriendelijke mensen! 

Tijdens onze tussenstop in Doha worden we verleid tot een kom ramen (noodles) en gaan we even liggen in een rustruimte.

Ook de tweede vlucht liep super vlot en toen de koffers op de band verschenen, was ook Leentje helemaal gelukkig! (Btw tussen het Maleisisch personeel, zagen we een Aziatische versie van Wim Opbrouck! Helaas geen foto.) Bart zorgt snel voor een lokale slim-kaart, handig zo internet overal.

We kiezen ervoor om de trein en metro te nemen naar ons hotel. We kopen tickets, stappen over en voor we het weten staan we in de lobby van het Perdana hotel waar de airco tot buiten te voelen is. 

Helaas kunnen we niet vroeger inchecken, dus we laten onze bagage achter en wandelen ietwat zombie-achtig de stad in. Even aanpassen aan het feit dat men hier links rijdt en dus ook links wandelt op het voetpad. Nee, deze mensen lopen niet in de weg. "Links, Leentje, Links"

Het bioritme is het Noorden even kwijt, maar Leentje heeft honger, dus wandelen richting eten dan maar! Een superlekkere nasi campur is ons eerste gerecht in Maleisië. 

De rest van de namiddag brengen we door in het KLCC park, waar we ook even de voetjes in het water kunnen steken. Heerlijk zoveel groen in een wolkenkrabberstad.

Op de terugweg naar ons hotel gebeurt er iets vreemd. Een massa mensen komt ons tegemoet op straat (is er een trein aangekomen? Zijn zij klaar met werken op dit tijdstip? ...). Wanneer we goed kijken, zijn het allemaal mannen die ons kruisen, honderden of zelfs duizenden! Dan krijgen we het door, ze komen uit de richting van de moskee en het is vrijdag. Wanneer we met grote ogen deze volksverhuizing aanschouwen, vraagt een man welke taal we spreken. Het is een Indonesiër die ooit in Nederland gewoond heeft en ons kon verstaan. Hij bevestigt inderdaad dat het vrijdaggebed net afgelopen is. Leentje voelde zich een beetje zoals Simba die in de Lion King een kudde buffels op zich ziet afkomen (zoveel mensen!). Het fijne is wel dat je hier op geen enkel moment een onveilig gevoel krijgt, iedereen is erg vriendelijk!

We houden de rest van de namiddag vol door een duik in het zwembad, avondeten in de foodcourt van het winkelcentrum (mmmmm...), Geocachen in het park. 

Wanneer we onze ogen niet meer kunnen open houden, besluiten we naar ons bed te gaan. Vanaf morgen kunnen we met een helder hoofd eens bekijken wat we willen doen.

Tot snel!